اصولا به چه گیاهانی “دارویی” گفته می شود؟

  • امروزه گیاه دارویی به گیاهی گفته می شود که دارای ویژگی خاصی برای سلامتی انسان و یا حتی حیوان باشد و در دارونامه های رسمی به گیاهانی اطلاق می گردد که حداقل قسمتی از آن دارای خواص دارویی باشد. کمتر دیده می شود که تمامی قسمتهای یک گیاه دارای خاصیت دارویی باشد (مانند سرخارگل یا “اکیناسه آ پورپورئا” که از ریشه تا پیکر رویشی و گل آن سرتاسر دارویی است) بلکه غالبا یک یا چند قسمت از گیاهان دارویی دارای خواص دارویی می باشند: مثلا ریزوم (مانند زنجبیل)، پیاز (مانند سیر)، ریشه (مانند انجدان رومی)، پیکر رویشی (مانند دم شیر)، ساقه (مانند دم اسب)، پوست ساقه (مانند دارچین)، غنچه (مانند گل محمدی)، برگ (مانند گالگا)، سرشاخه گلدار (مانند گل راعی)، گل (مانند بابونه)، گلبرگ (مانند شقایق)، کلاله گل (مانند زعفران)، میوه (مانند رازیانه)، دانه (مانند کتان)، پوشش دانه (مانند اسفرزه) و صمغ گیاه (مانند مغل). همچنین ممکن است قسمتهای مختلف از یک گیاه دارویی دارای کاربردهای مختلفی باشد، مثل برگ درخت نمدار که ملین است در حالی که گلهای آن آرامش بخش است. معمولا گیاه دارویی ممکن است به همان قسمت دارویی مورد استفاده از گیاه نیز اطلاق شود. پس بطور خلاصه گیاه دارویی به گیاهی گفته می شود که یک یا تعدادی از اندام های آن حاوی مواد فعال بیولوژیکی (مواد موثر) بوده و اثر فیزیولوژیکی بر پیکر موجود زنده بر جای بگذارد. ممکن است گیاهان دارویی علاوه بر خواص دارویی، دارای مصارف غذایی و طعم دهنده بوده و یا مورد استفاده در نوشابه های سلامت زا و یا سایر صنایع (بهداشتی، تولید سموم ارگانیک و غیره) نیز قرار گیرند.